Jedną z możliwości wprowadzenia się w atmosferę świąt jest uczestnictwo w targach świątecznych. Szczególną szansę mają na to Polacy, którzy wyjechali do pracy za granicę. Warto znaleźć trochę czasu i zobaczyć jak organizowane są jarmarki w innych państwach. Poniżej kilka propozycji jarmarków bożonarodzeniowy w Holandii, Niemczech oraz Wielkiej Brytanii, na które warto się udać.

NIEMCY

Targi świąteczne (Weihnachtsmarkt) są w Niemczech organizowane od XIV wieku. Jednodniowe kiermasze wydłużono z czasem do niemal miesiąca. Obecnie w całych Niemczech organizowane jest ponad 100 targów.

• Jarmark Dzieciątka Jezus w Norymberdze (30 listopada – 24 grudnia) – jeden z największych i najpopularniejszych jarmarków w Niemczech. Główną atrakcją są tu norymberskie pierniki, kiełbaski oraz poncz.

         Miejsce: Frauentorgraben 3/IV, Norymbergia

• „Striezelmarkt” w Dreźnie (28 listopada – 24 grudnia) – najstarszy jarmark niemiecki. Warto skosztować na nim tradycyjnej strucli bożonarodzeniowej. Przed przyjazdem tu radzę sprawdzić harmonogram występów muzycznych i teatralnych, które odbywają się tu przez cały grudzień.

         Miejsce: Altmarkt, Drezno

• „Berliner Weihnachtszeit” (26 listopada – 24 grudnia) – jarmark znajdujący się w samym centrum Berlina. Oprócz tradycyjnych domków z przekąskami oraz prezentami znajduje się tu również lodowisko.

         Miejsce: Plac Gendarmenmarkt, Berlin

HOLANDIA

Jarmarki holenderskie (kerstmarkten) w wielu przypadkach trwają jedynie jeden lub dwa dni, więc tym bardziej warto dowiedzieć się wcześniej, kiedy będą miały miejsce. Najsłynniejsze targi odbywają się w Rotterdamie, Valkenburgu, Maastricht, Dordrecht, Leiden, Haarlem i w Hadze.

• Kerstmarkt Dordrecht (14-16 grudnia) – największy holenderski jarmark. W tym samym czasie odbywa się w kilku miejscach: w Grote Markt, Grote kerktuin, na Stadhuisplein,  Vismarkt oraz Waagplein tworząc tym samym 2,5 kilometra atrakcji połączonych atmosferą świąteczną.

         Miejsce: Binnenstad, Dordrecht

• Kerstmarkt Utrecht (14-16 grudnia) – oryginalny jarmark, na którym można znaleźć najwięcej produktów rzemieślniczych.

         Miejsce: Mariaplaats, Utrecht

• Kerstmarkt Maastricht (1-31 grudnia) – miejsce wyróżniające się uroczymi świątecznymi chatkami oraz wieloma rozrywkami typy diabelski młyn, karuzele, zjeżdżalnia i lodowisko. Charakteryzuje się pięknym wystrojem dzięki specjalnej wybudowanej na okazję świąt wiosce Dickens Village.

          Miejsce: Vrijthof, Maastricht

WIELKA BRYTANIA

Christmas Markets w Wielkiej Brytanii to jarmarki pełne pysznych przekąsek i atrakcji zapewniających rozrywkę zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Otwierane są wcześniej, bo już w połowie listopada.

• Jarmark Bożonarodzeniowy w Manchesterze (9 listopada – 22 grudnia) – największy jarmark w Wielkiej Brytanii. Można tu znaleźć wiele ozdób wykonanych własnoręcznie, a także skosztować różnych przekąsek z wielu europejskich krajów. Dodatkową atrakcją jest lodowisko.

         Miejsce: Albert Square, Manchester

• Kiermasz Winter Wonderland (22 listopada – 6 stycznia) – jarmark stylizowany na klimat niemiecki. Znajdziemy tu wiele atrakcji typu cyrk, Magical Ice Kingdom, Cinderella On Ice i oczywiście lodowisko.

         Miejsce: Hyde Park, Londyn

• Europejski kiermasz świąteczny w Edynburgu (17 listopada – 5 stycznia) – jarmark w okolicach zamku, na którym można spotkać Świętego Mikołaja oraz samodzielnie stworzyć ozdoby świąteczne.

         Miejsce: Princes Street, Princes Gardens, Edynburg

Większość jarmarków jest otwarta w godzinach 10-21, a wstęp na nie jest bezpłatny (chociaż zdarzają się wyjątki). Oczywiście jarmarków bożonarodzeniowych w omawianych krajach jest o wiele więcej. Informacji na temat tego, gdzie i kiedy odbywają się pozostałe, można uzyskać na stronach internetowych konkretnych miast oraz w centrach i punktach informacji turystycznej.

Artykuł Pracujesz za granicą? Masz okazję odwiedzić wspaniałe targi świąteczne pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Najwięcej odpadów z tworzyw sztucznych produkowanych jest w Azji. Urzędnicy europejscy mają tego świadomość, jednak przejmują się problemem plastiku i chcą zapobiegać powiększaniu się sterty odpadów z tego materiału. Pomysłem na zmianę sytuacji jest wprowadzenie regulacji, które mają ograniczyć produkcję i zużycie plastiku. Polscy politycy próbują to na razie zrobić poprzez opodatkowanie sprzedaży reklamówek. Od 1 stycznia została ona obciążona opłatą recyklingową – minimum 20 gr za sztukę.

Parlament Europejski niedawno przegłosował regulacje dotyczące zakazu sprzedaży i użytku plastikowych talerzy i sztućców, słomek, pojemników na jedzenie i patyczków do uszu, które stanowią większość odpadów morskich i oceanicznych groźnych dla środowiska. Zakaz będzie obowiązywał od 2021 r. Wyjątek będą stanowiły produkty, dla których producenci nie będą mogli od razu znaleźć alternatywy, na których usunięcie ze sprzedaży będą mieli dodatkowe 4 lata. Poszczególne kraje należące do Unii Europejskiej powinny zadbać o zwiększenie recyklingu tworzyw sztucznych oraz uświadamiać konsumentów i przekonywać do przestawienia się na produkty wielokrotnego użytku. Warto zauważyć, że do połowy XX w. plastik praktycznie nie był wykorzystywany w produkcji i ludzie radzili sobie bez niego, więc nie powinno stanowić problemu ograniczenie jego użytkowania.

W tym miesiącu w Unii Europejskiej zostały przegłosowane również przepisy mające na celu ograniczenie produkcji odpadów plastikowych przez zwiększenie konsumpcji wody z kranu. Można się spodziewać, że wkrótce poprawi się dostęp do wody pitnej w miejscach publicznych i pojawi się więcej punktów dostępu do wody zdatnej do picia.

Niedawno zostały przyjęte również przepisy mające na celu ograniczenie produkcji odpadów plastikowych przez zwiększenie konsumpcji wody z kranu. Można się spodziewać, że wkrótce poprawi się dostęp do wody pitnej w miejscach publicznych i pojawi się więcej fontann z wodą pitną.

Warto pamiętać, że produkcję plastikowych odpadów może zmniejszyć każdy z nas. Jeżeli konsumenci postanowią ograniczyć np. picie napojów z plastikowych butelek na rzecz filtrowanej wody, użycie plastikowych słomek, talerzy, sztućców i reklamówek na rzecz tych wielorazowych, zaczną wybierać produkty pakowane w ekologiczne opakowania, ograniczone zostanie zużycie tworzyw sztucznych. W ten sposób producenci będą musieli dostosować się do potrzeb klienta i wprowadzać rozwiązania bardziej przyjazne dla środowiska. Nie myślcie, że działania poszczególnych osób nic nie zmienią. Każdy z nas może pomóc naszej planecie, chociażby przez uświadamianie innych, co polecam robić.

Artykuł Koniec z plastikiem w Unii Europejskiej? pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Artykuł Wesołych Świąt! pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Obowiązku rejestracji samochodu w Niemczech nie mają jedynie obywatele Unii Europejskiej, którzy przyjechali do kraju na studia lub są pracownikami pracującymi w Niemczech i mieszkających w swoim kraju.

Krok 1: Pozyskanie potrzebnych dokumentów

Do rejestracji samochodu w Niemczech niezbędne będą:

• Zulassungsbescheinigung Teil 1 i 2 (świadectwo rejestracji część 1 i 2);

Dokument otrzymuje się od sprzedającego.

• eVB-Nummer (numer ubezpieczenia);

Ubezpieczeniem obowiązkowym jest OC (Kfz-Haftpflichtversicherung). Można również zakupić pakiet AC (Vollkaskoversicherung). Istnieją trzy opcje zakupu: osobiście, telefonicznie lub przez Internet. Następnie należy zadzwonić do towarzystwa ubezpieczeniowego w celu nadania złożonego z 7 liter i cyfr eVB-Nummer. Czas oczekiwania na numer to około 24 godziny od momentu zakupu ubezpieczenia. Ubezpieczenie jest ważne wraz z rejestracją. Do momentu rejestracji można z niego zrezygnować, chyba że umowa zawarta z ubezpieczycielem przewidują inaczej.

• Dowód osobisty lub paszport z potwierdzeniem meldunku;
• Technischer Überwachungs-Verein (zaświadczenie z TÜV o przejściu kontroli technicznej);
• Zaświadczenie o przejściu badania emisji spalin;

Dokument pozyskuje się od niemieckiego Abgasuntersuchung.

• Stare tablice rejestracyjne (dotyczy pojazdów używanych, które nie zostały wyrejestrowane).
• Upoważnienie do pobrania z konta bankowego należności za podatek drogowy (KFZ-Steuer);

Dokument wypełnia się na miejscu – w wydziale komunikacji.

Krok 2: Dopełnienie formalności w urzędzie

Rejestracji samochodu w Niemczech dokonuje się w okolicznym wydziale komunikacji (KFZ-Zulassungsstelle/Zulassungsstelle lub Zulassungsbehörde). Na miejscu należy pobrać numerek w celu zarezerwowania miejsca w kolejce. Po czasie na elektronicznej tablicy informacyjnej pojawi się numer i stanowisko do którego należy podejść. Po okazaniu dokumentacji  zostanie ona zweryfikowana i ewentualnie uzupełniona o brakujące informacje. Jeżeli pojazd nie został wyrejestrowany przez wcześniejszego właściciela należy przedstawić stare tablice rejestracyjne w celu ich unieważnienia. Po tym powinien zostać przydzielony numer rejestracyjny pojazdu (istnieje możliwość wyboru własnego numeru oraz rezerwacji numeru rejestracyjnego przez Internet – wtedy do urzędu należy również zabrać ze sobą zaświadczenie o rezerwacji danego numeru). Wydany zostaje również druczek z należnością za rejestrację, którą należy opłacić w kasie urzędu lub automacie.

Krok 3: Pozyskanie tablic rejestracyjnych

Po dopełnieniu formalności w urzędzie, w sklepie Schildergeschäft, który zazwyczaj znajduje się przy wydziałach komunikacji, powinno się zakupić tablice rejestracyjne.

Krok 4: Zamieszczenie plakietek na tablicach

Po zakupie tablic rejestracyjnych należy z nimi wrócić do wydziału komunikacji, aby zamieścić na nich plakietki TÜV i AU oraz pozyskać pozostałe dokumenty.

Orientacyjne koszty związane z rejestracją samochodu w Niemczech

W zależności od roku oraz miejsca rejestracji koszty mogą się różnić.

Artykuł Rejestracja samochodu w Niemczech w czterech krokach pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Najwięcej wykroczeń obcokrajowców rejestrują fotoradary i urządzenia do odcinkowego pomiaru prędkości (OPP). Tak wynika z danych przygotowanych przez Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB, Centralny Urząd Sądowy ds. Windykacji) oraz Ministerstwo Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości.

W Holandii funkcjonuje bardzo rozbudowany system fotoradarów. W 2016 r. działały 632 takie urządzenia. Najwięcej zarobiła skrzyneczka znajdująca się przy Oostereind w Hilversum (prowincja Holandia Północna). Średnia na godzinę wyniosła tam ok. 12 mandatów na kwotę 710 euro.

Walka z piratami drogowymi może wejść w kolejną fazę. Ostatnio prokuratura potwierdziła, że rozważa zakup nowocześniejszych urządzeń. Nazywane są one koszmarem dla kierowców przekraczających dozwoloną prędkość. Mają większy zasięg, potrafią rejestrować ruch na sześciu pasach jednocześnie. W grę wchodzą też fotoradary, które służą m.in. do wyłapywania kierowców rozmawiających przez telefon w trakcie jazdy.

Bat na dłużników

W Holandii mandat za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest łatwy do rozpoznania. W jego prawym górnym rogu znajduje się litera M. Istnieje prawo do odmowy przyjęcia mandatu. Należy o tym poinformować pisemnie prokuraturę CVOM. Ona orzeka w tego typu sprawach, a pismo musi zawierać m.in. powody odmowy.

Kary nie należą do niskich (przykłady w tabelce). Te do 225 euro muszą być zapłacone jednorazowo. Wyższe mogą być rozłożone na raty. Dodatkowo trzeba przygotować się na opłatę administracyjną w wysokości 9 euro. Część kierowców zalega z uregulowaniem należności. M.in. w nich wymierzone są akcje policji i urzędu skarbowego. Wspólne kontrole mają miejsce np. na autostradach.

Za egzekwowanie mandatów odpowiada CJIB. Jeśli kierowca nie zapłacił w terminie, to urząd wyśle wezwanie do zapłaty. Ponaglenie oznacza podwyższenie kwoty do uregulowania o 50%. Jeżeli sytuacja nie ulegnie zmianie, to należy się spodziewać drugiego wezwania do zapłaty. W tym przypadku do uiszczenia będzie już kwota większa o 100%.

Osoby mieszkające i/lub uzyskujące dochody w innym kraju (np. w Polsce) nie powinny czuć się bezkarnie. CJIB może wystąpić do danego państwa o wyegzekwowanie zaległej kwoty. W efekcie kierowcą zajmą się organy z kraju, w którym mieszka i/lub pracuje. Jeśli przekazanie sprawy do innego państwa nie jest możliwe, dane dłużnika trafią do holenderskiego rejestru dochodzeniowo-śledczego. Tym samym osoba zalegająca z zapłaceniem mandatu może zostać zatrzymana. Jeżeli dojdzie do tego, kierowca zostanie zmuszony do natychmiastowego uregulowania należności. W przeciwnym razie jednostka dochodzeniowo-śledcza ma prawo uniemożliwić mu dalsze korzystanie z pojazdu.

Mandaty w Holandii (przykłady)

Marcin Gazda. Tekst pochodzi z miesięcznika „Praca za granicą” i serwisu www.pracazagranica.pro

Artykuł Noga z gazu w Amsterdamie! pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Zdarzają się sytuacje, kiedy mamy do spłacania zobowiązania, a nie mamy z czego. W tym momencie nie ma znaczenia, czy jest to nasza wina, czy padliśmy ofiarą oszustwa. Co robić, gdy z powodu utraty dochodów nie jesteśmy w stanie spłacać rat kredytu i dostaliśmy już dwa upomnienia? Nie należy czekać, aż w skrzynce pojawi się pismo od komornika. Trzeba umówić się na spotkanie z kredytodawcą, przedstawić mu swoją sytuację i wspólnie uzgodnić dalszy plan gry. Niemieckie banki, instytucje kredytowe, domy wysyłkowe i firmy telekomunikacyjne, widząc dobrą wolę dłużnika, przeważnie zgadzają się na spłatę zobowiązań w ratach, często w symbolicznej wysokości 10–20 euro (zależy to naturalnie od sytuacji finansowej dłużnika).

Długi w skarbówce

Podatki od osób zatrudnionych jako pracobiorcy odprowadzają do fiskusa pracodawcy, dlatego rzadko mają oni zaległości podatkowe. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą. Muszą one same rozliczać się z fiskusem i może się zdarzyć, że z powodu błędnie prowadzonej księgowości mają nagle do zapłacenia podatek, z którym się nie liczyły, a w kasie nie ma pieniędzy. Dostają z urzędu skarbowego (Finanzamt) pismo z żądaniem zapłacenia długu w określonym terminie i zapowiedzią wizyty komornika.

Za każdy miesiąc zwłoki naliczane są w Niemczech odsetki w wys. 1% od kwoty dłużnej. Nie ma zatem na co czekać, tylko umówić się w urzędzie skarbowym i złożyć wniosek o odroczenie terminu spłaty lub rozłożenie go na raty, które będą spłacane w ustalonym czasie. Po zapoznaniu się z sytuacją dłużnika urzędy przeważnie zgadzają się na którąś z wymienionych powyżej możliwości.

Jak ogłosić upadłość?

Co robić gdy kompletnie zbankrutowaliśmy i nie jesteśmy w stanie w przewidywalnym okresie spłacić naszych zobowiązań? Pozostaje nam złożenie wniosku o prywatną lub firmową upadłość konsumencką (Insolvenz). Jest to temat bardzo szeroki, więc przedstawimy najważniejsze informacje. Osoba dorosła musi przez 6 lat oddawać swoje dochody powyżej 1030 euro (bez ew. alimentów) miesięcznie ustanowionemu przez sąd syndykowi. Ważne: prezenty i wygrane losowe można w całości zachować. Masę spadkową można w połowie zachować. Dłużnik jest poza tym zobowiązany do podjęcia każdej możliwej pracy, aby przynajmniej w części pokryć swoje zobowiązania. Pracodawca jest informowany o sytuacji pracownika i może wypłacić mu tylko 1030 euro, a resztę przelewa na konto syndyka. Jeśli dłużnik wypełnia wymagania, to po 6 latach sąd zwalnia go od wszelkich zobowiązań. ALE: prywatna upadłość konsumencka nie zwalnia nas od obowiązku płacenia alimentów czy kar finansowych lub odszkodowań będących wynikiem kradzieży, oszustwa lub np. pobicia.

Współpraca urzędów

Każdy dłużnik jest też zgłaszany do Schufa – instytucji będącej odpowiednikiem polskiego Biura Informacji Kredytowej, z którym ma podpisaną umowę o współpracy i wymianie informacji. Dlatego płonne są nadzieje tych, którzy mając w Niemczech długi, przenoszą się do Polski z myślą, że to rozwiąże problem. Schufa i BIK, polskie i niemieckie urzędy skarbowe ściśle ze sobą współpracują. Lepiej te sprawy uregulować w Niemczech, gdyż jest tylko kwestią czasu, kiedy pojawi się u nas polski komornik. Istnieje wiele punktów, organizacji i instytucji, które pomogą w rozwiązaniu problemu. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce „Schuldnerberatung” + miejsce zamieszkania, a pojawi nam się cała lista instytucji. Doradztwo takie prowadzą też Caritas i Diakonisches Werk (ewangelicki odpowiednik Caritas). Wiele z nich ma pracowników mówiących po polsku, którzy kompetentnie pomogą w rozwiązaniu problemu.

Krzysztof Nowak, Niemcy. Tekst pochodzi z miesięcznika „Praca za granicą” i serwisu www.pracazagranica.pro

Artykuł Długi w Niemczech – jak z nich wyjść? pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Dzięki nadwyżce budżetowej gospodarka niemiecka ma się lepiej niż kiedykolwiek. Branża budowlana weszła w rok 2017 w szampańskim nastroju. Liczba zleceń dla firm budowlanych zatrudniających 20 i więcej pracowników wzrosła w minionym roku nominalnie aż o 14,6%. W tym roku spodziewany jest również wzrost obrotów w sektorze o 5%, a liczba zatrudnionych może wzrosnąć od 10 do nawet 790 tys. osób!

Według prognozy Centralnego Związku Branży Budowlanej (Zentralverband Deutsches Baugewerbe) obroty w budownictwie przemysłowym wzrosną w landach zachodnich o 3%, a we wschodnich o 1%. Większy wzrost przewidywany jest także w budownictwie infrastrukturalnym, w landach zachodnich o 6%, a we wschodnich o 1%. Ale absolutną lokomotywą gospodarki niemieckiej jest budownictwo mieszkaniowe. Na zachodzie kraju przewidywany jest wzrost inwestycji o 0 6%, na wschodzie aż o 11%. To dobra wiadomość dla polskich budowlańców, bo przeważająca większość emigrantów zawodowych z Polski pracuje właśnie w tej branży.

Popyt nie spada

Niskie odsetki i rosnące zapotrzebowanie na mieszkania spowodowały, że liczba wydawanych zezwoleń na budowę lokali mieszkalnych wzrosła w Niemczech o ponad 20%. Mimo tak dobrej prognozy nie zostaną zrealizowane plany rządu, według którego, aby zaspokoić zapotrzebowanie na mieszkania, rocznie trzeba byłoby oddawać do użytku aż 350 tys. lokali. W skali roku oddano ich tylko 280–290 tys. Prognozuje się, że w bieżącym roku na rynku przybędzie ok. 310–320 tys. nowych lokali. Szczególnie w dużych miastach odczuwalny jest ogromny deficyt mieszkaniowy. Mimo że liczba napływających uchodźców spadła, jeszcze wielu z nich mieszka w koszarach, salach gimnastycznych i trzeba szybko budować dla nich nowe mieszkania. Do tego dochodzą migrujący pracownicy, też potrzebujący dachu nad głową. Z tego powodu dobrzy fachowcy budowlańcy nie muszą się martwić w najbliższych kilku latach o pracę.

Inwestycje państwa

Rząd federalny przeznaczył 10 mld euro na inwestycje infrastrukturalne (szkoły, przedszkola, szpitale, drogi, mieszkania). To szansa dla polskich firm mających doświadczenie w budownictwie komunalnym. Zlecenia instytucji publicznych wydawane są w formie przetargu i tu polska firma będzie potrzebować niemieckiego partnera, który przygotuje odpowiednią ofertę.

W budownictwie – podobnie jak w innych branżach – obowiązują minimalne stawki godzinowe. W 2017 r. godzinowa stawka minimalna w całych Niemczech wynosi 11,30 euro. Różnice istnieją jednak dalej pomiędzy landami zachodnimi i wschodnimi. Na zachodzie kraju stawki są o 3–4 euro wyższe. To dobra wiadomość szczególnie dla pracowników delegowanych. Według obecnie obowiązujących przepisów każdy pracujący w Niemczech ma prawo do zagwarantowanej płacy minimalnej , więc zakończy to – jak się to w Niemczech nazywa – handel niewolnikami, którzy pracują na rynku niemieckim, a zarobki dostają polskie.

Sposób na zlecenie

To, że przeważająca większość Polaków zatrudnionych w budownictwie pracuje według minimalnych stawek, wynika z tego, że chociaż wykonują tę samą pracę co niemieccy koledzy, to według prawa niemieckiego są pracownikami niewykwalifikowanymi. Dlatego ważna rada: jeśli ktoś ma dyplomy czeladnika, mistrza, ukończone kursy zawodowe, to powinien je przetłumaczyć i nostryfikować w Niemieckiej Izbie Rzemieślniczej. Wspomniane już migracje plus sytuacja na rynku finansowym (zerowe lub nawet ujemne odsetki, niepewna sytuacja w strefie euro) spowodowały boom inwestycyjny w budownictwie mieszkaniowym. Domy jednorodzinne, budynki mieszkalne budują inwestorzy prywatni i specjalnie w tym celu tworzone fundusze inwestycyjne. W przeciwieństwie do inwestorów publicznych nie muszą oni rozpisywać przetargu, tylko szukają na rynku firm, które oprócz dobrej jakości zaproponują także niższe koszty wykonania zleconych prac budowlanych.

Polscy budowlańcy mają w Niemczech od lat znakomitą opinię, więc nie mają problemów ze znalezieniem pracy lub zleceń. Zatrudnieni na stałe w firmach budowlanych mają niejako gwarancję, że regularnie otrzymają swoje wynagrodzenie. Niestety inaczej może to wyglądać w przypadku samodzielnej działalności gospodarczej. Polskie firmy budowlane popełniają bardzo często taki błąd, że ofertę kalkulują na podstawie przewidywanych roboczogodzin. Nie dość, że jest to na niemieckim rynku niespotykane, to także niebezpieczne, bo każdy, kto ma trochę doświadczenia, wie, że na placu budowy mogą wystąpić sytuacje nieprzewidywalne, które przewrócą każdą kalkulację. Konkurowanie najniższą ceną i niewłaściwe skalkulowanie ryzyka mogą skutkować tym, że dopłacimy do interesu. Poza tym oferta na podstawie stawek godzinowych według przepisów niemieckich to zawoalowana forma wypożyczenia pracownika, a to w przypadku kontroli może skończyć się przed sądem.

Uwaga na pułapki!

Innym problemem jest często lekceważony i pomijany przez polskich przedsiębiorców budowlanych wymóg zatrzymania 15% kwoty faktury brutto i odprowadzenie go do urzędu skarbowego.

Wyjątki:

1) suma kwot z wszystkich faktur za usługi budowlane w roku nie jest wyższa niż 5 tys. euro,

2) firma uzyskała od urzędu skarbowego zwolnienie z podatku.

Niespełnienie tego obowiązku może skończyć się dla przedsiębiorcy więzieniem i nawet ogłoszenie upadłości firmy z niego nie zwalnia.

Następny problem i ryzyko dla naszych budowlańców to nieprzestrzeganie niemieckich przepisów dotyczących materiałów budowlanych, które są dużo bardziej wymagające niż polskie. Przeważająca większość firm z Polski pracujących u zachodniego sąsiada ze względów cenowych używa polskich produktów, zapominając, że ich zastosowanie w Niemczech wymaga posiadania przez nich niemieckiego certyfikatu. Użycie na budowie produktu niemającego niemieckiego certyfikatu może skończyć się koniecznością demontażu części budowli albo nawet jej całkowitym rozebraniem. W czasie prowadzenia plac budowlanych firma je wykonująca ma obowiązek prowadzenia listy wszystkich produktów użytych do wykonania zlecenia i okazania jej kontrolerom z urzędów niemieckich. Wprowadzenie produktu bez niemieckiego certyfikatu skutkuje nie tylko wspomnianymi konsekwencjami, lecz także odpowiedzialnością karną i finansową.

Branża budowlana jest i w najbliższych latach nadal będzie motorem napędzającym niemiecką gospodarkę (i w jakimś stopniu polską). Zapotrzebowanie na fachowców budowlanych będzie rosło, więc wszyscy, którzy myślą o dobrych i pewnych zarobkach, powinni zadbać o uznanie swoich dyplomów mistrzowskich, czeladniczych i kursów zawodowych przez niemieckie urzędy. To automatycznie będzie widoczne na koncie w terminie wypłaty.

Krzysztof Nowak, Berlin autor miesięcznika Praca za granicą i serwisu www.pracazagranica.pro

Artykuł Hossa w niemieckiej budowlance pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Rafał Siwczak pracował w wielu miejscach na świecie, w tym na północnym wybrzeżu Norwegii i w Zatoce Perskiej. – Pogoda na Morzu Północnym należy do najgorszych na świecie. Sztormy zdarzają się bardzo często – opowiada marynarz. Przyznaje, że wiele osób zainteresowanych takim życiem bierze pod uwagę tylko zarobki i nie ma pojęcia o niebezpieczeństwach, z jakimi wiążą się obowiązki zawodowe. – Praca w takich warunkach łączy się z wieloma nieprzespanymi nocami. A nie muszę tłumaczyć, jak na człowieka działa brak snu – mówi Siwczak. Podkreśla, że przemęczenie ma również wpływ na liczbę popełnianiach błędów, wynikłych ze zmniejszonej koncentracji, czy zaników pamięci, znanych każdemu, komu zdarzyło się nie przespać kilku nocy z rzędu.

 Szkoła nie wystarczy

A jakie uprawnienia trzeba zdobyć, by dostać pracę na platformie? Niestety, dyplom szkoły zawodowej czy samo doświadczenie w przypadku większości zawodów technicznych nie wystarczą. – Spawacz, który chce podjąć pracę za granicą, musi posiadać aktualne świadectwo egzaminu spawacza, wystawione według odpowiedniego arkusza normy PN-EN ISO 9606. Poszczególne arkusze normy dotyczą różnych materiałów: stali, aluminium i jego stopów, miedzi i jej stopów, tytanu itp. – wyjaśnia Tomasz Pfeifer z Instytutu Spawalnictwa w Gliwicach. Niektóre szkoły oferują możliwość zdobycia tych uprawnień w trakcie nauki. – Po naszych kursach spawalniczych wiele osób opuszcza kraj, szukając pracy jako spawacze. Uprawnienia są przyznawane wraz z otrzymaniem książeczki spawacza i świadectwem kwalifikacyjnym. Poza naszym krajem wystarczy świadectwo kwalifikacyjne, które wydawane jest – po zdaniu egzaminu – przez Instytut Spawalnictwa, Urząd Dozoru Technicznego lub Krajowy Rejestr Statków. Świadectwo takie jest zgodne z normą spawalniczą PN-EN ISO 9606, która obowiązuje nie tylko w Europie, lecz także w Azji czy Ameryce Północnej – mówi Patryk Sawicki, dyrektor Ośrodka Kształcenia Zawodowego w Białymstoku.

 Skąd brać ogłoszenia?

Oferty pracy na platformach rzadko trafiają się na portalach rekrutacyjnych czy w polskich agencjach pracy. Częściej można je znaleźć bezpośrednio u pracodawców lub na portalach branżowych, jak np. Seaman.pl, Portalmorski.pl, Crewpoland.pl czy Gospodarkamorska.pl i zagranicznych: Oilandgasjobsearch.com, Oilandgaspeople.com, Rigzone.com. Oferty pracy na platformach można również czasem znaleźć w skandynawskich urzędach pracy. – Zauważamy, że w krajach, takich jak Norwegia, Holandia czy Wielka Brytania, popyt na dobrych specjalistów zdecydowanie przewyższa podaż. Choć pracy jest sporo, główna przeszkoda, która często skreśla polskich specjalistów, to brak znajomości języka w stopniu pozwalającym na komunikację – zwraca uwagę Szymon Bazan z firmy Bergman Engineering, która rekrutuje pracowników na europejskie platformy.

Żądają wyższych płac

Na norweskim wybrzeżu na stale pracuje ponad 100 tys. osób, chętnych do pracy jest o wiele więcej. Szczególnie od zeszłego roku zdobycie pracy nie jest proste. Cena ropy spadła wtedy do poziomu najniższego od 12 lat. Zwolniono wówczas 30 tys. osób i choć polskim pracownikom może być trudno w to uwierzyć z uwagi na wysokość pensji w tej branży, 755 osób zatrudnionych na platformach przez Statoil, ExxonMobil i Engie zastrajkowało, żądając podniesienia płac. Negocjacje trwały długo, pracodawcy upierali się, że niskie ceny ropy zmuszają ich do oszczędności, a pracownicy – że praca wymagająca tak dużych poświęceń musi być odpowiednio wynagradzana. Dziś jest już nieco lepiej, bo cena baryłki ropy poszła w górę, ale firmy nafciarskie na wszelki wypadek pozostały mniej hojne w rozdawaniu świadczeń i bonusów.

Sonia Grodek, autorka miesięcznika „Praca za granicą” i serwisu www.pracazagranica.pro

Artykuł Platformy i morze – oto jest wyzwanie! pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Na blacharzy i lakierników czekają głównie oferty zatrudnienia na stałe. Firmy proponują umowy na warunkach np. niemieckich, austriackich czy holenderskich od pierwszego dnia pracy. Zdarza się, że najpierw trzeba zarabiać jako pracownik agencyjny, a później następuje bezpośrednie zatrudnienie przez np. serwis samochodowy. – Praca w warsztatach w Polsce i za granicą wygląda bardzo podobnie. Może u nas jest mniejsza specjalizacja, a w Irlandii czy Wielkiej Brytanii blacharz wykonuje prace blacharskie, natomiast lakiernik – prace lakiernicze – opisuje Marcin Węgier z agencji pośrednictwa pracy GlobalForce.

Nowi pracownicy mogą liczyć na wsparcie. W wybranych warsztatach są pod opieką lakiernika czy blacharza z większym stażem w danym kraju. – To rozwiązanie bardzo ułatwia wejście w życie danej firmy oraz realizację zleceń. Norwegowie podchodzą do przyjętych osób z dużą dozą cierpliwości, zarówno w kwestiach technicznych, jak i językowych. Nie wszędzie tak jest, kiedyś mieliśmy klientów z Niemiec, którzy wymagali zdecydowanie więcej od pierwszego dnia – opisuje Joanna Suszczyńska z CBR Cross Border Recruitment.

Wulkanizatorzy oraz monterzy opon potrzebni są przede wszystkim na sezon. Zdarza się, że po tym okresie następuje przedłużenie współpracy. W takiej sytuacji może zostać rozszerzony zakres obowiązków zawodowych, np. o prace związane z mechaniką, elektryką, blacharką czy lakiernictwem. Sezonowe nabory wulkanizatorów i monterów opon są szczególnie widoczne wczesną jesienią, a także na przełomie zimy i wiosny. Jednak spore znaczenie odgrywa aura za oknem. Niekiedy wpływa ona na przesunięcie wymiany opon zimowych na letnie czy odwrotnie. Zwłaszcza w państwach, w których nie ma ustawowego obowiązku korzystania z odpowiedniego ogumienia. W tym fachu należy nastawić się na wysokie tempo pracy, szczególnie w szczycie sezonu. Często umowy są proponowane na sześć, osiem tygodni. Podpisują je m.in. wulkanizatorzy, którzy mają stałe zatrudnienie w Polsce. Biorą bezpłatny urlop, żeby wyjechać i zdecydowanie więcej zarobić.

Warsztatowe pytania

Wolne stanowiska czekają w różnych miejscach. Kolejny etap kariery zawodowej można rozpocząć w niewielkim zakładzie, ale też w autoryzowanym serwisie. – Decyzja o przyjęciu nowego pracownika u belgijskich pracodawców zapada wolniej niż w przypadku naszych klientów w Holandii czy Niemczech, ale charakteryzuje się długim okresem zatrudnienia i stałą, wysoką liczbą godzin. Ze wszystkich krajów, do których prowadzimy rekrutacje specjalistów warsztatowych, to właśnie w Belgii obserwujemy najniższą rotację pracowników – informuje Michał Mikołaj Nowak z agencji zatrudnienia Cosmoworker.

Wśród standardowych wymogów jest kilkuletnie doświadczenie zawodowe na samodzielnym stanowisku, najlepiej zdobywane na bieżąco i w autoryzowanych serwisach. – W trakcie procesu rekrutacji przeprowadzamy wywiad behawioralny. Pytamy o konkretne sytuacje z pracy, typy farb, pistolety, materiały, które stosują czy stosowali w pracy na tych stanowiskach – mówi Marcin Węgier.

Rekruterzy sprawdzają też referencje. – Nie wymagamy ich na piśmie, ponieważ zawsze dzwonimy przynajmniej do trzech osób, żeby zapytać o kandydata. Kilka lat temu korzystaliśmy tylko z jednego kontaktu podawanego w aplikacji. Jednak zdarzały się oszustwa, rozmawialiśmy nie z pracodawcami, ale podstawionymi kolegami – opisuje Joanna Suszczyńska.

Wiele firm rozpatruje tylko zgłoszenia od kandydatów z wykształceniem kierunkowym. Szanse zwiększają różnego rodzaju certyfikaty czy szkolenia. Wymagania stawiane pracownikom sezonowym są mniejsze. Można znaleźć angaż jako monter opon bez doświadczenia zawodowego.

Nauka się opłaca

W zdecydowanej większości ofert pojawia się wymóg znajomości języka obcego. Czasem wystarczy podstawowa, a niekiedy musi być komunikatywna. – Osoby mówiące płynnie możemy kierować na lepiej płatne stanowiska z bezpośrednim kontaktem z końcowym klientem. Ewentualnie do mniejszych specjalistycznych firm, np. zajmujących się samochodami zabytkowymi, gdzie liczba zatrudnionych osób jest niewielka. Kandydaci z wieloletnim doświadczeniem i słabszymi umiejętnościami lingwistycznymi znajdą pracę w większych zakładach – opisuje Michał Mikołaj Nowak.

Czasem wymogiem jest gotowość do podjęcia nauki. Najpierw więc odbywa się kurs językowy, zazwyczaj intensywny, trwający dwa, trzy miesiące. Pozytywne zaliczenie egzaminu końcowego oznacza otrzymanie oferty zatrudnienia. Ścieżka ta jest popularna zwłaszcza w przypadku norweskiego rynku pracy. – Język jest potrzebny przede wszystkim po to, żeby zrozumieć polecenia. Dobry specjalista wie, jak wykonać naprawę, ale brak znajomości języka wywołuje w pracy stres u pracownika i u przełożonego. W takiej sytuacji najlepszy fachowiec może popełnić błąd. Ważne są także kwestie bezpieczeństwa, zrozumienia komunikatów, ostrzeżeń i szkolenia bhp – mówi Marcin Węgier.

Wymogiem jest prawo jazdy kategorii B, a niekiedy też własny samochód na wyjazd. W pracy blacharza i lakiernika znaczenie ma dbałość o szczegóły. Często na tych stanowiskach trzeba pracować pod presją czasu. – Nasi klienci zapewniają wszystkim pracownikom strój roboczy od stóp do głów, a także narzędzia do pracy – mówi Joanna Suszczyńska.

Przykładowe wynagrodzenia

Marcin Gazda, autor miesięcznika „Praca za granicą” i serwisu www.pracazagranica.pro

Artykuł Zapach benzyny – czyli o pracy w warsztacie samochodowym pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Najpierw rezerwacja auta przez internet. Później dotarcie na miejsce i niemiła niespodzianka. Cena usługi wyższa niż w chwili zawierania umowy. O skali problemu świadczą liczne skargi dotyczące sektora wynajmu samochodów. W 2012 r. wpłynęło ich 1050, dwa lata później 1750, a w ubiegłym roku już ponad 2000. Mowa tu o zgłoszeniach do Sieci Europejskich Centrów Konsumenckich (ECC-Net). Gwarantuje ona bezpłatną poradę i wsparcie prawne w transgranicznych sporach z przedsiębiorcami z UE, Norwegii i Islandii.

Teraz kłopotliwe sytuacje powinny odejść w niepamięć. Spółki Avis, Europcar, Enterprise, Hertz oraz Sixt zmieniły i poprawiły swoje praktyki handlowe, warunki umowne i procedury wewnętrzne. To wynik ustaleń przeprowadzonych z Komisją Europejską i krajowymi organami ochrony konsumentów. Na wymienionych graczy przypadają dwie trzecie wszystkich wypożyczanych prywatnie samochodów w UE.

– Obecna korekta to efekt nie twardych regulacji prawnych, ale raczej miękkiego prawa. Czy doprowadzi to do redukcji skarg trafiających do centrów ECC-NET? Po wprowadzeniu zasad jest realna szansa, że tak będzie. Można też mieć nadzieję, że zmiany powinny zmobilizować też inne, mniejsze przedsiębiorstwa oraz pośredników konkurujących na tym samym rynku – mówi Piotr Stańczak, dyrektor Europejskiego Centrum Konsumenckiego w Polsce.

Jasne zasady

Konsumenci mają zagwarantowaną lepszą ochronę. Przykład? Łączna cena wynajmu zawiera już wszystkie obowiązkowe opłaty. Jeśli więc w danym kraju trzeba korzystać z opon zimowych, to są one uwzględnione w cenie podstawowej. Najważniejsze elementy wynajmu powinny być opisane prostym językiem. Zwłaszcza stan licznika, zasady dotyczące paliwa, anulowania rezerwacji czy wymóg wniesienia kaucji. – Należy jednak pamiętać, że poza Polską trzeba będzie się liczyć z dokumentami przygotowanymi w języku danego kraju, w najlepszym razie w języku angielskim. Sformułowania: prosty, jasny czy przejrzysty, jak to wynika z zaleceń Komisji, mogą być potraktowane różnorako. Czas pokaże, co dokładnie się pod nimi kryje – mówi Piotr Stańczak.

Jasne informacje mają też dotyczyć cen i szczegółów nieobowiązkowych usług dodatkowych, w tym ubezpieczenia. Ponadto postawiono na przejrzyste zasady dotyczące paliwa. Klient ma zawsze możliwość wynajęcia i zwrócenia pojazdu z pełnym bakiem. Jeśli dojdzie do szkody, to otrzyma uzasadnienie i dowody jej zaistnienia. Dopiero później nastąpi pobranie płatności przez wypożyczalnię samochodów. Jednak klient ma prawo zakwestionować szkodę przed wniesieniem opłaty.

Z głową po auto

Najczęstszymi błędami klientów wypożyczalni są niezapoznanie się z ogólnymi warunkami świadczenia usług oraz bezkrytyczne podpisanie umów w języku, którego nie znają – wynika z analiz ECK Polska. Aby zminimalizować ryzyko, trzeba sprawdzić, co obejmuje cena najmu, a także zweryfikować informacje o wszystkich obowiązkowych opłatach. Ponadto należy poprosić o pisemne potwierdzenie wpłacenia kaucji. Warto wykonać zdjęcia samochodu i licznika przed wypożyczeniem oraz podczas zwrotu auta. – Najlepiej zarezerwować sobie czas, aby bez pośpiechu przeprowadzić procedurę zwrotu pojazdu i otrzymać jasne, możliwie sformalizowane stanowisko odbierającego. Sugerujemy egzekwowanie podpisanego przez obydwie strony oświadczenia o odbiorze bez wad i uchybień z podanym terminem zwrotu kaucji – radzi Piotr Stańczak.

Komisja Europejska i krajowe organy ochrony konsumentów zapowiedziały dalszy monitoring rynku wynajmu pojazdów. Pod lupą znajdą się m.in. pośrednicy i pozostałe firmy wypożyczające samochody. – KE liczy, że wzmocnienie zaufania konsumentów podczas wypożyczania aut wpłynie na wzrost o 3–4 proc. w sektorze turystycznym w ciągu następnych kilku lat w Europie – informuje Piotr Stańczak.

Marcin Gazda, autor miesięcznika Praca za granicą i serwisu www.pracazagranica.pro

Artykuł Wypożyczenie samochodu za granicą bez pułapek! pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.