Jak otrzymać emeryturę w Polsce z pracy za granicą?

Wielu polskich emigrantów zarobkowych planuje wrócić kiedyś do Polski. Co roku jest ich około 200 tysięcy. Najwięcej z nich wraca tu z powodu rodziny. Większości przysługuje emerytura zarówno z zagranicy, jak i z Polski. Możliwość pobierania emerytury z kilku krajów gwarantują umowy zawierane między krajami. Świadczenie otrzymają osoby podejmujące legalną pracę i odprowadzające składki emerytalne. Przepracowane w kilku krajach lata pracy oczywiście się sumują, co pozwala uzyskać z jednego kraju emeryturę minimalną, a z drugiego wyższą.

Chcąc otrzymywać emeryturę w Polsce uwzględniając też pracę zagraniczną, należy wypełnić wniosek EMP. Podczas składania go należy dostarczyć do ZUS-u wszystkie potrzebne dokumenty potwierdzające zatrudnienie i odprowadzane składki w innych krajach.

Emerytura z Polski za granicą

Oczywiście, jeżeli ktoś z was pracował w Polsce, a później zdecydował jednak, że resztę życia spędzi w innym państwie, ma prawo pobierać część emerytury polskiej. Bez względu na kraj, w którym znajduje się ośrodek życia, wszędzie należy przedstawić dokumentację zatrudnienia u polskich pracodawców i dokumenty potwierdzające okresy ubezpieczenia właśnie w Polsce.

Najwięcej osób wyjeżdża z Polski do pracy do innych krajów europejskich. Aby otrzymywać w nich emeryturę, należy przedstawić w placówce ubezpieczeniowej dokumenty potwierdzające ubezpieczenie w Polsce, zaświadczenia pracy od polskich pracodawców oraz zaświadczenie z ZUS-u o okresach odprowadzania składek.

Dla przebywających w Stanach Zjednoczonych przygotowany został wniosek PL-USA 4. Podstawą do przyznania tu polskiej emerytury jest posiadanie amerykańskiego numeru ubezpieczenia. Wypełniony i podpisany wniosek należy dostarczyć do placówki Social Security Administration.

Otrzymanie emerytury z Polski w Australii możliwe jest również tylko i wyłącznie dla osób, które są tu ubezpieczone. Aby ubiegać się o emeryturę polską, należy wypełnić dokument PL-AU 3. Można go złożyć w placówce Department of Human Services.

Aby natomiast otrzymywać emeryturę z Polski w Kanadzie, należy wypełnić wniosek CAN-PL 1. Podobnie jak w USA i Australii podstawą do przyznania tam polskiej emerytury jest posiadanie numeru ubezpieczenia. Wniosek można złożyć w Service Canada.

Ważną czynnością, jaką należy wykonać przy wypełnianiu tych wniosków, jest podanie „numeru identyfikacyjnego w Polsce” – powinien to być numer PESEL. Wiadomo jednak, że nie każdy mieszkający w innym państwie go posiada. W takiej sytuacji powinien podać numer dokumentu tożsamości: dowodu osobistego lub paszportu, a w wypadku ich braku lub braku ich ważności można zamiast nich podać numer paszportu, lub dowodu zagranicznego.

Wszelkie potrzebne informacje można oczywiście otrzymać w placówkach ZUS oraz na stronie internetowej www.zus.pl.

Artykuł Emerytura w Polsce z pracy zagranicznej pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Dlaczego ubezpieczenie prywatne?

Przewagą ubezpieczenia prywatnego jest większy zakres czynności: wyższe gwarantowane kwoty, którymi ubezpieczyciel jest w stanie pokryć koszty naszego leczenia, możliwość korzystania z opieki zarówno państwowej, jak i prywatnej oraz pokrycie dodatkowych kosztów, np. za transport do szpitala, akcje ratownicze, a w niektórych przypadkach nawet pokrycie opłat związanych z opieką nad dziećmi, zastępczym kierowcą, czy ubezpieczeniem bagażu. Niektóre pakiety ubezpieczeniowe zawierają również zapisy, dzięki którym w razie odwołania wyjazdu wakacyjnego jest możliwy zwrot części środków przeznaczonych na wykupienie transportu, zakwaterowania i dodatkowych atrakcji.

Przed wyjazdem warto zadbać również o ubezpieczenie mieszkania lub domu tutaj w Polsce. Można wykupić np. ubezpieczenie od włamania i kradzieży. Jest to dobra opcja dla osób, które wyjeżdżają na dłużej i nie mają możliwości zwrócenia się o pomoc w przypilnowaniu domostwa rodziny lub znajomych.

Jakie ubezpieczenie wybrać?

Na co zwrócić uwagę na pierwszym miejscu? Na to, jaka jest maksymalna kwota gwarantowanego ubezpieczenia. Ubezpieczenie warunkują dwa czynniki: kwota, którą jesteśmy w stanie przeznaczyć na ubezpieczenie, co przekłada się na kwotę ubezpieczenia, którą może pokryć ubezpieczyciel. Kolejną kwestią jest zakres ubezpieczenia, uzależniony od tego, jakie czynności przewidujemy wykonywać. Jeżeli planujemy wyjazd w celach zarobkowych, ubezpieczenie powinno obejmować wypadki od pracy, natomiast jeżeli mamy zamiar realizować niebezpieczne hobby, jak np. wspinaczka górska, powinniśmy ubezpieczyć się od wypadków podczas wykonywania sportów ekstremalnych.

Przed wyborem opcji ubezpieczenia ważne jest zapoznanie się z różnymi ofertami i dobór tej niekoniecznie najtańszej, tylko takiej, która będzie na pewno dopasowana do naszych potrzeb, żeby uniknąć sytuacji, w której wykupimy ubezpieczenie, będziemy mieć wypadek, ale to ubezpieczenie nas nie obejmie, ponieważ kupiliśmy pakiet, który akurat takich okoliczności nie przewidywał. Jeżeli jesteśmy przewlekle chorzy, ubezpieczenie powinno obejmować również to.

Jeżeli chodzi o koszty polisy, zależy ona od 3 rzeczy: wieku, górnej kwoty zwrotu oraz zakresu ubezpieczenia. Jeżeli chodzi o wiek, to ze względu na większą podatność na kontuzje i choroby osób starszych, im osoby są starsze, tym koszty polisy są większe. Minimalna kwota ubezpieczenia to jedynie kilka złotych za osobę, więc warto się w nie zaopatrzyć. Średnie koszty bardziej rozbudowanych pakietów wynoszą o wiele więcej, ponieważ przeciętnie jest to około 100 zł za jednego wczasowicza, jednak jeżeli możemy sobie pozwolić na ten wydatek, na pewno jest warto, ponieważ nie ma nic ważniejszego niż inwestycja w zdrowie i życie swoje oraz najbliższych.

Warto pamiętać, że w niektórych przypadkach od zwrotu kosztów leczenia występują wyłączenia. W związku z tym, jeżeli wypadek, któremu ulegliśmy ma miejsce w chwili, gdy jesteśmy pod wpływem alkoholu, ubezpieczyciel może uznać, że sami do tego doprowadziliśmy i ubezpieczenia wcale nie wypłacić, nawet jeżeli wybieramy najdroższy pakiet. To samo dotyczy oczywiście narkotyków i dopalaczy. Wobec tego warto mieć się na baczności i nie ryzykować swoim zdrowiem i życiem np. bezmyślnie uprawiając sporty ekstremalne po pijanemu, co ma miejsce niestety niezwykle często.

Artykuł Ubezpieczenie na wyjazd wakacyjny za granicę cz.2 – ubezpieczenie dodatkowe pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Z nadzieją na dobrą pogodę, wspaniale spęczony czas i wymarzony odpoczynek zaczynamy obmyślanie co zabrać ze sobą w podróż. Wiele osób przygotowuje listy niezbędnych rzecz, które powinny znaleźć się w walizce, inni pakują się spontanicznie, nie przykładając do tego zbyt wiele uwagi. Jest jednak coś, o czym każdy z nas bez względu na miejsce i czas wyjazdu zagranicznego powinien ze sobą zabrać. Jest to ubezpieczenie, które w razie wypadku czy choroby uwolni nas od wysokich kosztów leczenia za granicą. Jeżeli wybieramy się w podróż z biurem podróży, problem ubezpieczenia mamy z głowy (podstawowe ubezpieczenie jest gwarantowane ustawowo, jednak można do tego dokupić ubezpieczenie dodatkowe). Co w wypadku samodzielnie zorganizowanych wczasów?

Jedno jest pewne – rodzaj polisy warunkuje to, z jakim przeznaczeniem wyjeżdżamy. Przy wyjazdach wypoczynkowych może być to podstawowe ubezpieczenie, jednak jeżeli planujemy wczasy spędzać aktywnie, zwiedzając lub uprawiając różnego rodzaju sporty ekstremalne, warto wykupić ubezpieczenie rozszerzone. Zakupu można dokonać przez agencje turystyczne oraz prywatne towarzystwa ubezpieczeniowe zarówno w placówkach, jak i w bardzo łatwy sposób przez Internet.

W wypadku wyjazdów do państw Unii Europejskiej istnieje możliwość wyrobienia Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ).

Karta EKUZ jest dokumentem potwierdzającym ubezpieczenie podczas wizyty u lekarza. Dzięki niej mamy uprawnienia do darmowej opieki medycznej zapewnianej przez dane państwo w takim samym zakresie jak inni jego obywatele.

 Oznacza to również, że na podstawie tej karty nie mamy zapewnionej darmowej prywatnej służby zdrowia i o ile leczenie w danym kraju Unii Europejskiej może być darmowe, to karta ta nie obejmuje już bezpłatnego transportu i akcji ratowniczych. Dodatkowo w niektórych państwach leczenie nie będzie całkowicie darmowe, a jedynie w pewnej części pokrywane z ubezpieczenia Polskiego, a pozostałą kwotę i tak będziemy musieli zapłacić (jest to zależne od podpisanych umów międzynarodowych) w związku z czym każdorazowo przed wyjazdem najlepiej zapoznać się, czy faktycznie w razie wypadku będziemy mogli leczyć się za darmo, czy jednak trzeba będzie przyszykować się na dodatkowy wydatek.

Jeżeli pomimo wszystko uznamy, że takie najbardziej podstawowe ubezpieczenie nam wystarcza, powinniśmy wyrobić kartę EKUZ. Warto to zrobić, ponieważ nie jest to trudne, a przede wszystkim nic nie kosztuje. Aby się w nią zaopatrzyć trzeba mieć prawo do świadczeń zdrowotnych finansowanych przez NFZ, czyli być ubezpieczonym w Polsce (lub jeżeli jesteśmy obywatelami innych krajów UE analogicznie dla tamtejszej służby zdrowia). W celu uzyskania karty należy udać się do miejscowego oddziału NFZ z wypełnionym wnioskiem (lub wypełnić go na miejscu) oraz dowodem tożsamości. Po sprawdzeniu danych powinniśmy otrzymać kartę EKUZ. Istnieje również możliwość wypełnienia formalności droga elektroniczną.

Karta uprawnia nas do ubezpieczenia na terenie innych krajów Unii Europejskiej przez rok. Po jej wygaśnięciu można ubiegać się o kolejną, również darmową. Dla emerytów czas trwania ubezpieczenia europejskiego jest wydłużony do 5 lat.

W następnej części wpisu postaram się Wam opisać co w wypadku, gdy jednak podstawowe ubezpieczenie nam nie wystarcza lub gdy planujemy wyjazd poza państwa należące do Unii Europejskiej. Zapraszam więc również do lektury na początku przyszłego miesiąca.

Artykuł Ubezpieczenie na wyjazd wakacyjny za granicę cz. 1 – podstawowe ubezpieczenie i EKUZ pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Emigrant zarobkowy to zaś w wyobrażeniach niektórych nieszczęśliwy człowiek, zmuszony do opuszczenia swojej rodziny, by w pocie czoła zarabiać pieniądze potrzebne do przeżycia.

To wszystko nie musi wyglądać wcale tak drastycznie. Aby podnieść przyszłych emigrantów na duchu i wesprzeć tych, którzy pracują już za granicą od pewnego czasu, przygotowałem dzisiaj zestawienie sześciu zalet pracy za granicą.

1. Szybki zarobek i wyższe zasiłki społeczne

Nie można się oszukiwać – zarobki w niektórych krajach Unii Europejskiej są znacznie większe od innych. Najwięcej można zarobić, jeżeli wyjeżdża się z zamiarem powrotu z zarobionymi pieniędzmi do domu. Pracę o satysfakcjonujących zarobkach mogą dostać nawet osoby bez wykształcenia, czy umiejętności. Wielu rzeczy można nauczyć się na miejscu, w związku z czym nie trzeba stresować się mniejszą wiedzą od innych. W wielu krajach, np. w Niemczech czy Holandii można ubiegać się o różnego rodzaju zasiłki, z których najpopularniejsze są świadczenia rodzinne o wiele wyższe niż te gwarantowane w Polsce.

2. Swoboda

Dla osób, które przez większość czasu musiały zajmować się domem i rodziną, wyjazd może być czasem, w którym po pracy zaczną rozwijać swoje pasje i zainteresowania. Często warunki panujące w wynajmowanym lub zapewnionym przez pracodawcę mieszkaniu (np. brak Internetu i polskiej telewizji) zmuszają do sięgnięcia po książkę lub rozpoczęcia przygody ze sportem. Wiele osób przyzwyczajonych wcześniej do ciepłych obiadków w domu, dzięki wyjazdowi za granicę ma w końcu okazję odkryć w sobie prawdziwego mistrza kuchni.

3. Nowe doświadczenia zawodowe, możliwość poznania nowoczesnych technologii

Nowe miejsce pracy zazwyczaj wiąże się z nauką wykonywania nowych czynności i zdobywaniem cennego doświadczenia zawodowego. Wyjazd zagraniczny dodatkowo pozwala zapoznać się z nieznanymi do tej pory technologiami i narzędziami.

4. Poznanie nowego języka

Nawet jeśli język obowiązujący w kraju, do którego wyjeżdżamy, wydaje nam się dziwny i trudny do opanowania, po czasie sami uczymy się podstawowych zwrotów. Niektórym nawet udaje się wyzbyć lęku przed rozmową w obcym języku, ponieważ sytuacja zmusza ich do tego, żeby próbowali się jakoś porozumieć z innymi.

5. Możliwość poznawania nowych osób, miejsc i kultury

Największą zaletą wyjazdów zagranicznych jest możliwość nawiązywanie nowych znajomości i zwiedzanie nowych miejsc. Warto wyjść czasem z domu i zacząć podróżować i zapoznawać się z obowiązującą w danym kraju kulturą. Dzięki temu można poznać nowe smaki, tradycje i brać udział w ciekawych wydarzeniach kulturalnych.

6. Nowy start

Dla osób będących po przejściach wyjazd daje możliwość ułożenia sobie wszystkiego od nowa oraz odcięcia się od problemów z przeszłości.

Jeżeli do tej pory praca za granicą była dla Ciebie przykrym obowiązkiem, głowa do góry! Mam nadzieję, że przynajmniej część osób zacznie patrzeć na to z pozytywnym nastawieniem. W każdym kraju istnieją wyjątkowe miejsca, można poznać wyjątkowych ludzi oraz miło spędzić czas po pracy.

Artykuł Zalety pracy za granicą pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Wyższe zarobki dla rodziców, którzy muszą opłacać przedszkole lub opiekunkę do dziecka, większe zasiłki dla bezrobotnych, którzy wcześniej wiele zarabiali, a do tego budowa kilku tysięcy domów dla najbiedniejszych, którą rząd zaplanował na najbliższe lata – Irlandczycy mogą spać spokojnie, bo sytuacja w ich kraju nie tylko wróciła do normy, ale też może być powodem do zazdrości dla sąsiednich państw. To również szansa dla pracowników z Polski, którzy szukają miejsca, w którym za swoją pracę dostaną godziwe wynagrodzenie.

Wymagania nie są duże

Na Zielonej Wyspie średnio można zarobić ok. 530 euro tygodniowo. Plasuje to Irlandię na dziewiątej pozycji w Europie, przed Austrią, Belgią czy Włochami. Oferty pracy szczególnie często pojawiają w branży gastronomicznej – m.in. dla kucharzy, kelnerek i pomocy kuchennych. Szef kuchni w Dublinie może liczyć na ok. 600 euro za tydzień pracy, a jego pomocnik na 460 euro. Pozytywnie zaskakują wymagania dotyczące doświadczenia: wystarczy szkoła gastronomiczna lub udokumentowana historia pracy w kuchni. Jedna z polskich agencji pracy poszukiwała też w październiku pracowników ochrony, którym oferowała minimum 430 euro tygodniowo. Poza znajomością języka i zaświadczeniem o niekaralności nie było innych wymagań. Z kolei kelnerzy otrzymują ok. 370 funtów tygodniowo. W ofertach pracy można dosłownie przebierać, znajdują się one zarówno w wielu polskich agencjach pracy, jak i w irlandzkich urzędach, na portalach polonijnych czy na stronach sieci i poszczególnych lokali. Bezrobocie w tym kraju wynosi ok. 7,8%. Wystarczy porównać to z sytuacją sprzed pięciu lat, gdy dobijało do 15%, by się przekonać, że Irlandia najgorsze ma już chyba za sobą.

Dla początkujących

Przykładowo, w regionie Rush można znaleźć pracę na farmach przy sortowaniu warzyw, gdzie pracodawcy wystarczy tylko rok doświadczenia, a pensja podstawowa to 330 funtów tygodniowo. Głównie region ten słynie jednak z produkcji wołowiny i jagnięciny. W samym Dublinie można znaleźć kilkadziesiąt ofert w przemyśle mięsnym. Praca jest głównie przy cięciu mięsa, oferty dla rzeźników na poranne zmiany; dla operatorów maszyn w fabrykach mięsa (wynagrodzenie to 366 funtów tygodniowo) czy superwizorów do rzeźni. Widać też, że młodzi Irlandczycy nie garną się do pracy w usługach i handlu, jak kiedyś, wiele jest ofert właśnie z tych branż. Szczególnie warto zabiegać o pracę przed świętami, wówczas pojawiają się oferty dla tzw. christmas sales assistant. Pracę wprost z ulicy można dostać nawet w kultowym sklepie Urban Outfitters w Dublinie, gdzie poza znajomością języka nie ma żadnych innych wymagań – nawet wcześniejszego doświadczenia w handlu!

Autor: Sonia Grodek, miesięcznik Praca za granicą, www.pracazagranica.pro

Artykuł Kierunek Irlandia! pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

28 września 2015 roku ruszyła rejestracja obywateli polskich, chcących oddać swoje głosy OSOBIŚCIE w wyborach do Sejmu i Senatu RP w jednym z obwodów za granicą. Trwać będzie do trzech dni przed dniem wyborów, czyli… do dzisiaj. Prawo udziału w wyborach parlamentarnych w obwodach utworzonych za granicą ma obywatel Polski, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 18 lat. Głosy oddawać można także korespondencyjnie, jednak taki zamiar należało zgłaszać do 7 października, więc jeśli dziś podejmujemy decyzję o chęci oddania głosów, pozostało nam jedynie głosowanie osobiste. W tym celu utworzono 250 obwodów wyborczych (pełna lista obwodów dostępna w rozporządzeniu Ministra SZ z dnia 22 września 2015 r. w sprawie utworzenia obwodów głosowania w wyborach do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej dla obywateli polskich przebywających za granicą). Wyborcy zagraniczni będą głosować na kandydatów do Sejmu zarejestrowanych w okręgu wyborczym nr 19 oraz do Senatu RP zarejestrowanych w okręgu wyborczym nr 44 w Warszawie.

Rejestracja głosujących odbywa się internetowo, poprzez stronę ewybory.msz.gov.pl, do czego potrzebne będą numer PESEL i ważny polski paszport i dowód osobisty (w przypadku chęci głosowania w obwodzie utworzonym w państwie członkowskim UE lub innym, na terytorium którego można wjechać na podstawie tego dokumentu). Oprócz danych z dokumentów tożsamości, należy wybrać typ głosowania – osobiste lub korespondencyjne (zważając na fakt, że dziś przypada ostatni dzień składania deklaracji, nie jestem pewny, czy arkusze dotrą na czas), kraj i komisję, w której planujemy oddać głos. Tego typu rejestracja skutkuje wygenerowaniem potwierdzeniem w formacie PDF, które zostaje także wysłane na podany w formularzu adres e-mail. Oczywiście można także zarejestrować się osobiście, telefonicznie lub poprzez wysłanie do konsula zgłoszenia w formie faksu, listu, e-maila, podając wszystkie konieczne do rejestracji dane. Dopisani do list wyborców przez konsula, udajemy się do właściwego (wskazanego podczas rejestracji) obwodu głosowania i w dniu 25 października w godzinach 9.00-21.00 czasu miejscowego możemy oddać głosy. Nie będąc pewnymi, gdzie będziemy przebywać w dniu wyborów, dobrze wnioskować o wydanie zaświadczenia o prawie do głosowania. Mając taki dokument, można głosować w dowolnym obwodzie głosowania w kraju, za granicą lub… na polskim statku morskim. Osoba z zaświadczeniem zostaje z urzędu skreślana ze spisu wyborców we wskazanym wcześniej miejscu i dopisywana do właściwego, w którym stawi się faktycznie. Wnioski o zaświadczenia także składa się do dziś włącznie.

Powyższe przedstawione procedury obowiązują zarówno wyborców stale zamieszkałych za granicą, jak i tych stale zamieszkałych w Polsce, ale przebywających czasowo za granicą. Chociaż temat uczestnictwa w wyborach osób niezamieszkałych w Polsce jest dyskusyjny, warto śledzić sytuację w Polsce i wpływać na losy swojego kraju rodzinnego, bowiem będąc za granicą wciąż śledzimy np. tematy zatrudnienia czy podatków.  Polska przecież wciąż czeka na nasz powrót.

Artykuł ABC głosowania za granicą – dziś ostatni dzień zgłoszeń! pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Podczas pobytu zarobkowego czy wyjazdu wakacyjnego za granicę mogą zdarzyć się nieprzewidziane przez nas sytuacje lub takie, z którymi po prostu nie potrafimy sobie poradzić – czy to ze względu na nieznajomość języka czy przepisów. Z pomocą przychodzą nam reprezentacje naszego kraju w danym państwie. Są to ambasady i konsulaty. Czym one są dokładnie?

Ambasada (na czele z ambasadorem jako odpowiednikiem głowy państwa na obczyźnie) jest najważniejszą placówką naszego państwa za granicą. Jej rolą jest przede wszystkim kształtowanie dobrych stosunków między dwoma państwami (reprezentowanym przez ambasadora i tym, które „gości” w swoich granicach daną ambasadę)i „promowanie własnego kraju”. Jest to złożona organizacja, o czym świadczy mnogość wydziałów, na które się ona dzieli (m.in. polityczny, ekonomiczny, wojskowy). Można jednak powiedzieć, że to taki „dom” daleko od domu, bowiem na terenie ambasady obowiązuje prawo państwa, które ona reprezentuje, a zatem – w naszym przypadku, prawo polskie.

Sytuacja taka nie dotyczy jednak konsulatów, które wprawdzie są organem niższej rangi, ale przez to ich rolą jest bycie bliżej ludzi i pomoc w tych podstawowych sprawach. Co ważne, ambasada danego państwa (tu: Polski) jest jedna i znajduje się zwykle w stolicy kraju, w którym udziela pomocy rodakom. Konsulaty z kolei występują w kilku miastach (w zależności od zapotrzebowania) tak, by potrzebujący pomocy mogli bez większych trudności skontaktować się z nią i – w razie potrzeby – dotrzeć do niej. Konsul jest urzędnikiem, a sam konsulat odpowiednikiem administracji publicznej, czyli oprócz funkcji reprezentatywnej pomaga w „papierologii” rodakom pracującym czy podróżującym za granicą, na przykład pomagając w kwestiach nieaktualnych dowodów osobistych, wydając i wznawiając paszporty (ważne np. przy składaniu dokumentów o zwrot podatku!), rozpatrując wnioski o nadanie obywatelstwa czy też prowadząc urząd stanu cywilnego. To tam powinniśmy skierować swe kroki w razie problemów prawnych – konsul dba o przestrzeganie praw i interesów obywateli polskich, czuwa też nad ich ochroną prawną w razie pozbawienia wolności. W uzasadnionych przypadkach może także np. udzielić pomocy finansowej na pokrycie kosztów (do całkowitego lub częściowego zwrotu poniesionych kosztów)powrotu obywatela do Rzeczypospolitej Polskiej. Na wniosek obywateli konsul wykonuje czynności notarialne. Warto pamiętać jednak, że za wykonywane czynności konsularne konsul pobiera opłaty, co nie powinno jednak dziwić, ponieważ za podobne „usługi” w kraju również przecież należy się opłata.

W razie wątpliwości, pełen zakres działań konsula możemy znaleźć w Ustawie z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

fot. https://berlin.msz.gov.pl

Artykuł Gdzie załatwię paszport, wezmę ślub, czyli ambasada czy konsulat? pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.

Kwota 8,65 Euro za godzinę przysługuje każdemu, kto posiada dwuletnie doświadczenie zawodowe (nie musi być to doświadczenie w pracy w Irlandii) i ukończył 18 lat. Osoby pełnoletnie, które mają tylko roczne doświadczenie w pracy, mogą liczyć na 6,92 Euro, zaś osoby poniżej 18 roku życia mogą zarobić 6,06 Euro za godzinę.

 Jak najtaniej dotrzeć do Dublina?

Najtaniej i najwygodniej będzie samolotami Ryanair lub Aerlingus. Drugą opcją są autokary: Polonia Transport lub Eurolines.  Z lotniska do centrum stolicy dotrzemy autobusami Aircoach, Airlink, lub też autobusami nr 747 i 748. Jeśli chodzi o poruszanie się po Dublinie, to najlepszym sposobem są szybkie linie tramwajowe Luas, które oferują podróżnym dwie linie: green i red. Możesz też skorzystać z szybkich linii kolejowych Dart, które kursują między 6:00 a 23:30 lub z autobusów Dublin Bus. Gdy zdecydujesz się na podróż autobusem, to pamiętaj, że kupując bilet u kierowcy musisz mieć odliczoną gotówkę. W przeciwnym razie kierowca nie wyda Ci reszty, tylko wydruk, dzięki któremu będziesz mógł odebrać nadpłatę w głównej siedzibie Dublin Bus przy O’Conell Street.

Gdzie szukać pracy?

Przed wyjazdem dobrze jest zapewnić sobie pracę i zakwaterowanie. Problem zakwaterowania jest mniejszy, jeśli możesz chwilowo zatrzymać się u rodziny lub znajomych. Praca, nawet tymczasowa, będzie CI niezbędna, do tego żeby stanąć na własnych nogach. Takich ofert możesz szukać na witrynach sklepowych, w centrach handlowych, w lokalnej prasie, a także dzięki znajomościom. Możesz też osobiście składać swoje CV w różnych miejscach (hotelach, restauracjach, kawiarniach, sklepach).

Oferty pracy możesz znaleźć też w internecie:

• jobs.ie
• irishjobs.ie
• monster.ie
• recruitireland.com
• bestjobs.ie
• thejob.ie

Dobrą, sprawdzoną i bezpieczną opcją jest skorzystanie z usług EURESa, czyli sieci współpracy publicznych służb zatrudnienia i ich partnerów na rynku pracy, która wspieraja mobilność w dziedzinie zatrudnienia na poziomie międzynarodowym. Dzięki EURESowi możemy znaleźć pracę w krajach Europejskiego Obszaru Gospodarczego czyli w krajach Unii Europejskiej oraz Norwegii, Islandii, Liechteinsteinie, a także w Szwajcarii.

Gdzie szukać mieszkania?

Tuż po przyjeździe możemy zatrzymać się w którymś z hostelu, jeśli nie mamy opcji darmowego noclegu u znajomych lub rodziny. Za nocleg w kilkunastoosobowym pokoju zapłacimy ok 15 Euro, a za jednoosobowy pokój ok 60 Euro. Jeśli mamy ze sobą trochę gotówki i stać nas na wynajęcie mieszkania, to ofert możemy szukać na serwisach:

• daft.ie
• let.ie
• findahome.ie
• myhome.ie

Artykuł Praca w Dublinie – jak zacząć? pochodzi z serwisu Euro-Punkt.pl.